چرا لاستیک هواپیما را با نیتروژن پر می کنند؟
به گزارش لباس دونی، لاستیک هواپیما بر خلاف لاستیک خودرو های معمولی، اغلب با نیتروژن خشک پر می شود. دلیل اصلی این کار افزایش ایمنی است؛ چونکه چرخ های هواپیما هنگام فرود و ترمزگیری با فشار و حرارت بسیار زیادی مواجه می شوند و وجود اکسیژن درون لاستیک می تواند خطر انفجار را افزایش دهد.
به گزارش لباس دونی به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، وقتی یک هواپیمای مسافربری چند ده یا چند صد تنی روی باند فرود می آید، لاستیک های آن باید در مدت کوتاهی فشار و تنش زیادی را تحمل کنند. هم زمان، سیستم ترمز بخش زیادی از انرژی حرکت هواپیما را به گرما مبدل می کند و این حرارت می تواند به چرخ ها و لاستیک ها منتقل شود.
به همین دلیل، شرایط کاری لاستیک هواپیما با لاستیک خودرو تفاوت زیادی دارد. یکی از اقداماتی که برای کاهش خطرات ناشی از گرمای شدید به انجام می رسد، استفاده از گاز نیتروژن بجای هوای معمولی است.
هوایی که تنفس می نماییم حدود ۷۸ درصد نیتروژن و ۲۱ درصد اکسیژن دارد. وجود این مقدار اکسیژن در وضعیت عادی مشکلی ایجاد نمی کند؛ اما اگر لاستیک هواپیما بیش ازحد داغ شود، شرایط متفاوت خواهد بود.
طبق توضیحات اداره ی هوانوردی فدرال آمریکا (FAA)، گرمای شدید می تواند موجب تجزیه ی حرارتی مواد سازنده ی لاستیک و آزادشدن گازهای قابل اشتعال شود. اگر این گازها با اکسیژن موجود درون لاستیک ترکیب شوند، احتمال اشتعال ناگهانی و انفجار وجود دارد.
این اتفاق با ترکیدن معمولی لاستیک متفاوت است. ترکیدن لاستیک امکان دارد بر اثر فشار بیش ازحد یا لطمه ساختاری رخ دهد؛ اما انفجار موردنظر FAA ناشی از یک واکنش شیمیایی است که می تواند افزایش خیلی سریع فشار و دما را به همراه داشته باشد.
نیتروژن در وضعیت معمول گازی کم واکنش است و برعکس اکسیژن به پروسه سوختن کمک نمی نماید. بنابراین، وقتی لاستیک با نیتروژن خشک پر می شود، مقدار اکسیژن داخل آن به شدت کاسته می شود و احتمال بروز واکنش های خطرناک کمتر می شود.
آزمایش های مورد استناد FAA نشان داده اند که در غلظت اکسیژن ۱۰ درصد یا بیشتر، امکان اشتعال خودبه خودی ناگهانی وجود دارد. به همین دلیل، مقررات این سازمان برای هواپیماهایی با حداکثر وزن مجاز برخاست بالاتر از ۷۵ هزار پوند، (حدود ۳۴ تن)، مقرر می کند که لاستیک های نصب شده روی چرخ های مجهز به ترمز با نیتروژن خشک یا گاز بی اثر دیگری پر شوند؛ به شکلی که سهم اکسیژن از حجم گاز داخل لاستیک بیش از ۵ درصد نباشد.
این الزام البته استثناهای فنی مشخصی دارد؛ بطورمثال زمانی که بتوان ثابت کرد مواد داخلی لاستیک در اثر گرما گاز قابل اشتعال آزاد نمی کنند یا تدابیر دیگری مانع رسیدن دما به محدوده ی خطرناک می شوند.
یکی دیگر از مزایای نیتروژن خشک، کاهش رطوبت داخل لاستیک است. هوای فشرده ی معمولی امکان دارد مقداری بخار آب داشته باشد که در وضعیت مختلف دمایی می تواند بر رفتار فشار داخل لاستیک اثر بگذارد.
استفاده از گاز خشک همین طور به کاهش خوردگی اجزای فلزی چرخ و اکسیدشدن مواد لاستیک کمک می نماید. این خاصیت ها برای تجهیزاتی که در طول عمر خود بارها در معرض تغییرات دما و فشار قرار می گیرند، اهمیت دارند.
البته تصور رایجی وجود دارد که فشار نیتروژن ذاتاً در مقابل تغییر دما ثابت تر از هوای معمولی است. از نظر فیزیکی، اگر هر دو گاز خشک باشند، تغییر فشار آنها با دما در وضعیت یکسان حدودا مشابه خواهد بود. مزیت اصلی نیتروژن، کم واکنش بودن و نبود رطوبت در گاز مصرفی است، نه متفاوت بودن چشم گیر رفتار حرارتی آن.
استفاده از نیتروژن در هواپیماهای تجاری و مسافربری بزرگ رایج است؛ اما نمی توان گفت تمام هواپیماها بدون استثنا موظف به استفاده از آن هستند.
مقررات FAA الزام مشخصی را برای لاستیک های چرخ های مجهز به ترمز در هواپیماهای مشمول شرط وزنی تعیین کرده است. در هواپیماهای کوچک تر، الزامات به نوع هواپیما و دستورالعمل های سازنده بستگی دارد.
شرکت میشلن نیز در راهنمای نگهداری لاستیک های هواپیما، استفاده از نیتروژن خشک با خلوص حداقل ۹۷ درصد را برای تمام لاستیک های هواپیما سفارش می کند؛ حتی در مواردی که الزام قانونی مستقیمی وجود ندارد.
نیتروژن به تنهایی نمی تواند از همه حوادث در ارتباط با لاستیک پیشگیری کند. فشار نامناسب، لطمه های فیزیکی، فرسودگی و داغ شدن بیش ازحد ترمزها بازهم خطرناک هستند و بررسی منظم چرخ ها ضروریست.
به همین دلیل، استفاده از نیتروژن یکی از چندین اقدام ایمنی در نگهداری چرخ های هواپیما به شمار می رود؛ اقدامی که با کاهش اکسیژن و رطوبت داخل لاستیک، احتمال بروز انفجار ناشی از گرمای شدید را کمتر می کند.
منبع: lebasdooni.ir
این مطلب لباسدونی را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب