طلای بازیهای آسیایی، دیدگاه ها به بازیهای ویدیویی را تغییر می دهد
به گزارش لباس دونی، مدال آور طلای فوتبال الکترونیک ایران اظهار داشت: سخت ترین مسابقه ما مقابل ژاپن بود؛ چون که این کشور میزبان مسابقات و سازنده بازی ویدئویی eFootbal بود و حساب های کاربری مسابقات را داشتند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، مائده سادات مرویان حسینی: بازی های ویدئویی دیگر فقط ابزاری برای سرگرمی نیستند. این بازیها سال هاست که به صنعتی درآمدزا و اثرگذار در حوزه انتقال ارزش ها و مفاهیم فرهنگی تبدیل شدند. این نگاه کم کم در ایران شکل گرفته و بازیکنان بسیاری، بازیهای ویدئویی را نه فقط به عنوان سرگرمی، بلکه به عنوان حرفه ای جدی دنبال می کنند. بازیهای ویدئویی، علاوه بر ظرفیت اقتصادی که در سالیان اخیر توانسته حتی از صنعت فیلم و سینما پیشی بگیرد و همین طور قدرت فرهنگی قابل توجهی داشته باشد. چونکه ماهیت تعاملی این بازیها به آنها امکان می دهد مفاهیم، ارزش ها و داستانهای فرهنگی را به روشی متفاوت به مخاطبان منتقل کنند. بااین حال، به نظر می آید ظرفیتهای صنعت بازیهای ویدئویی هنوز آن طور که باید در بعضی سطوح سیاستگذاری فرهنگی کشور مورد توجه قرار نگرفته است. در حالی که هر سال بودجه های قابل توجهی به تولید فیلم، پویانمایی و سریال اختصاص می یابد، می توان با برنامه ریزی مناسب و سرمایه گذاری هدفمند در صنعت بازی سازی نیز آثار متنوعی تولید کرد که ارزش ها، مفاهیم و هویت ایرانی را هم به خردسالان و نوجوانان کشور معرفی کنند و هم در سطح بین المللی به مخاطبان برسانند.
با این حال، مسئله فقط میزان بودجه نیست؛ بلکه نوع نگاه به بازیهای ویدئویی اهمیت دارد. اگر این بازیها فقط ابزاری برای سرگرمی تلقی شوند، بخش بزرگی از ظرفیتهای اقتصادی، فرهنگی و هویتی آنها نادیده گرفته می شود. در سالیان اخیر، کارکرد بازیهای ویدئویی حتی از سرگرمی و ابزار انتقال فرهنگ هم فراتر رفته و بخشی از آنها در چارچوب ورزش های الکترونیکی یا «e sport» وارد رقابتهای حرفه ای می شود. امروزه برای این رشته ها مسابقات ملی، قاره ای و جهانی برگزار می گردد. بنابراین، ورزش های الکترونیکی را نمی توان فقط بازی کردن برای سرگرمی دانست؛ این حوزه نیز مانند خیلی از رشته های ورزشی، به تمرین مستمر، مهارت، تجربه و حمایت نیاز دارد.
در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا در ژاپن، ورزش های الکترونیکی نیز در چارچوب رقابتهای رسمی این نوبت حضور داشتند. در رشته فوتبال مجازی یا eFootball، دو نماینده ایران، ابوالفضل آقایی نسب و حسن پاجانی، به موفقیت رسیدند مدال طلای این رشته را برای کشورمان کسب کنند؛ افتخاری که جایگاه ورزش های الکترونیکی ایران را بیش از گذشته کرد. اهمیت این موفقیت در اینست که رقابتهای این نوبت در قالب رسمی مدال آوری بازیهای آسیایی برگزار شد و موفقیت ورزشکاران در جدول مدال ها به شمار آمد. در این راستا، با ابوالفضل آقایی نسب، مدال آور طلای رشته eFootball در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶، گفت و گو کردیم تا از مسیر ورود او به رقابتهای حرفه ای، سال ها تمرین و تلاش، تجربه حضور در مسابقات ناگویا، چالش های ورزشکاران ایرانی و چشم انداز آینده ورزش های الکترونیکی در کشور بیشتر بدانیم.
* از چه زمانی بازی eFootball رو آغاز کردید و چگونه وارد مسیر رقابتهای حرفه ای شدید؟
من بازی eFootball را از زمانی آغاز کردم که ps به eFootball تغییر نمود. از سال ۲۰۲۲، ps به eFootball تغییر نمود و تا امروز که در مسابقات آسیایی 2026 شرکت کردیم، این رشته را با عنوان eFootball دنبال می نماییم. حدود هشت سال است که این رشته را به شکل حرفه ای دنبال می کنم و از سال ۲۰۱۷ و اوایل سال ۲۰۱۸ وارد مسابقات شدم. از زمانی که وارد مسابقات حرفه ای شدم، مسیرم جدی تر شد. در سال ۲۰۱۹ در یک مسابقه کشوری شرکت کردم و توانستم یکی از مقام داران کشور را شکست بدهم. از آنجا متوجه شدم که در این رشته استعداد دارم و می توانم پیشرفت کنم. به همین دلیل، تلاشم را بیشتر کردم و در نهایت وارد رقابتهای حرفه ای شدم.
* برای رسیدن به سطحی که بتونید در بازیهای آسیایی رقابت کنید، چند سال تمرین کردید؟ برنامه تمرینی شما چطوره و روزانه چقدر زمان صرف تمرین می کنید؟
در ابتدای مسیر، سطح بازی من پایین تر بود و هنوز بازیکن حرفه ای محسوب نمی شدم. کم کم تمرین هایم را بیشتر کردم، در مسابقات بیشتری شرکت کردم و اهتمام کردم تجربه کسب کنم. حدود هفت تا هشت سال طول کشید تا بتوانم به این سطح برسم. در تمام این هفت تا هشت سال، به صورت منظم تمرین می کردم و در مسابقات مختلف شرکت داشتم. اهتمام می کردم در تمام مسابقاتی که در نقاط مختلف کشور برگزار می شد، حضور پیدا کنم؛ بخصوص در اردوهای تیم ملی که در حوزه ورزش های الکترونیکی برگزار می شدند. برنامه تمرینی من در ایام عادی بین چهار تا شش ساعت بود. زمانی که به مسابقات نزدیک می شدم، گاهی ساعت تمرینم به ۱۰ تا ۱۲ ساعت در روز هم می رسید.
* تفاوت یک گیمر معمولی با بازیکن حرفه ای چیه؟ آیا برای این رشته هم مثل ورزش های دیگه برنامه تمرینی، مربی، تحلیل رقبا و آمادگی ذهنی لازم دارید؟
وقتی به گیم نت می رویم و می نشینیم بازی می نماییم، یک گیمر معمولی هستیم؛ اما زمانی که بازی به ورزش، حرفه و تمرین تبدیل می شود، دیگر فقط به چشم یک بازی به آن نگاه نمی نماییم. دیگر هدفمان تفریح نیست، بلکه تمرین می نماییم تا پیشرفت نماییم، نقاط قوت خویش را تقویت نماییم و نقاط ضعفمان را از بین ببریم.
وقتی گیمری، حرفه ای می شود، دیگر به این فعالیت فقط به چشم یک بازی نگاه نمی نماید. در رشته بازیهای الکترونیک کسی که می خواهد حرفه ای شود، مسیر متفاوتی از کسی دارد که فقط برای سرگرمی بازی می کند. زمانی که وارد مسیر حرفه ای می شوید، برنامه تمرینی دارید، مربی دارید و باید بتوانید حریفانتان را تحلیل و تحلیل کنید. علاوه بر این، بازیکن باید از آمادگی ذهنی بالایی برخوردار باشد. در ورزش های الکترونیکی، آمادگی ذهنی تاثیر بالایی دارد؛ برای اینکه یک تصمیم اشتباه در مسابقه می تواند تمام زحمات و کوشش های چندساله شما را از بین ببرد.
* شما نماینده ایران در بخش موبایلی eFootball بودید و حسن پاجانی، نماینده ایران در بخش pc. بازی در موبایل چه تفاوت هایی با نسخه کنسولی یا کامپیوتری داره؟ آیا سطح رقابت، شیوه تمرین و مهارت های موردنیاز هم متفاوت است؟
من پیش از این در بخش های پی سی و کنسول هم رقابت می کردم و مسابقات حرفه ای این دو بخش را دنبال می کردم؛ اما مدتی بود که فعالیتم را در بخش موبایل آغاز نموده بودم و به شکل حرفه ای در این بخش تمرین می کردم. در دوره های انتخابی مسابقات ناگویا، توانستم هم از بخش کنسول به اردوی تیم ملی راه پیدا کنم و هم از بخش موبایل. از آنجائیکه قبل تر تجربه شرکت در مسابقات موبایل در تایلند را داشتم، تصمیم گرفتم ادامه اردو را در بخش موبایل رقابت کنم. خدا را شکر، در نهایت توانستم در بخش موبایل انتخاب شوم.
تفاوت نسخه کنسولی با نسخه موبایل اینست که در کنسول، آزادی عمل بیشتر است، دامنه حرکات گسترده تر است و می توان از دکمه های بیشتری استفاده کرد. به همین دلیل، کار با کنسول تا حدودی آسان تر از موبایل است. در نسخه موبایل، صفحه نمایش کوچک تر و امکانات لمسی محدودتر است. تعداد کلیدهای در دسترس نیز محدودتر است و باید از ترکیب کلیدها استفاده کنید. بااین حال، این نسخه دشواری های خاص خودش را دارد و در مقایسه با نسخه کنسولی، خیلی سخت تر است. من ساعت تمرینم را افزایش دادم و باتوجه به میزان تمرینی که داشتم، توانستم به آن سطح برسم. مهارت هایی مانند سرعت واکنش، قدرت تفکر، توانایی ذهنی و آمادگی ذهنی بالا، همگی در عملکرد بازیکن تاثیر گذار هستند.
* در راه رسیدن به این مدال طلا در رشته ورزش های الکترونیک، مهم ترین چالش هایی که باهاش رو به رو شدید چی بود؟ قطعی و اختلال اینترنت و محدودیت های ناشی از تحریمها چه تاثیری بر تمرین و رقابتهای شما گذاشته؟
مهم ترین چالشی که از ابتدا با آن مواجه بودم، این بود که رشته ما در بین خانواده ها و مردم تا حد زیادی ناشناخته بود. بارها حرف هایی از این قبیل شنیدیم که «این کار فایده ای ندارد، دنبالش نرو»، «این که آتاری بازی است»، «این کار برایت نان نمی شود؛ برو دنبال زندگی ات و به درست برس». یکی از سخت ترین مسایل همین بود که مسیری را می رفتیم؛ اما همه می خواهند شما را از آن مسیر خارج کنند و مجبورتان کنند راه دیگری را در پیش بگیرید. این شرایط واقعا سخت بود.
چالش دیگری که داشتیم، مسئله اینترنت بود. اینترنت ما در مقایسه با نیازهای بازی که انجام می دهیم، ضعیف است و حریف هایمان اینترنت بهتری دارند. گاهی با نیم ثانیه تا دو ثانیه تاخیر بازی می نماییم. این تاخیر رقابت را برای ما خیلی سخت می کند. در مراحل بالاتر همین طور شرایط اینترنت ما اصلاً با اینترنت سایر کشورها قابل قیاس نیست و متاسفانه گاهی به علت همین مشکل اینترنت از مسابقات حذف می شویم.
این مسئله بر تمرین ها و عملکرد ما در رقابتها اثر گذاشته بود؛ برای اینکه نمی توانستیم بعضی از مسابقات دوستانه را برگزار نماییم. بااین حال، انجمن با برخی از کشورهای حاشیه خلیج فارس که به ما نزدیک تر هستند، مسابقاتی برگزار کرد که در آنها شرایط اینترنت تا حدودی بهتر بود. این مسابقات برای ما مؤثر بود و به آمادگی مان برای بازیهای آسیایی 2026 ناگویا کمک کرد.
* کمی درباره ی مسابقات آسیایی ناگویا بگویید. در راه رسیدن به فینال با چه کشورهایی رقابت کردید و سطح حریفانتون چگونه بود؟ کدوم مسابقه براتون سخت تر بود؟
مسابقات ناگویا ابتدا به شکل گروهی برگزار شد و بعد از آن، مرحله حذفی شروع می شد. ما شش گروه داشتیم که یکی از آنها چهار تیم داشت. از هر گروه، یک تیم به مرحله بعد صعود می کرد. خوشبختانه یا متاسفانه، ما در گروه چهارتیمی قرار گرفته بودیم. به نظرم، گروه ما یکی از سخت ترین گروه ها بود؛ برای اینکه با کشورهایی مانند کره جنوبی، عربستان سعودی و قطر هم گروه بودیم. عربستان سعودی یکی از کشورهایی بود که شانس کسب مدال داشت و تیم قدرتمندی محسوب می شد. کره جنوبی نیز از کشورهای خیلی خوب این رشته بود. همین طور از آنجائیکه eFootball رشته ای است که سازنده آن، کشور ژاپن است و ما در بازیهای آسیایی در همین رشته رقابت می کردیم، کشورهای شرق آسیا حریفان قدرتمندی بودند.
این کشورها علاوه بر بازیهای آسیایی، در سطح جهانی نیز حریفان قدرتمندی هستند. بنابراین، سطح مسابقات خیلی بالا بود و با حریفانی باتجربه رو به رو بودیم. بااین حال، خدا را شکر توانستیم به عنوان تیم اول از گروه صعود نماییم و ۱۵ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن را به دست بیاوریم. بعد از آن، وارد مرحله حذفی شدیم. در مجموع دو بازی، عربستان سعودی را با نتیجه ۴ بر ۱ شکست دادیم. سپس ژاپن را با نتیجه مجموع ۶ بر ۴ بردیم و سرانجام، مالزی را با نتیجه مجموع ۴ بر ۲ شکست دادیم. در کل، به ترتیب در مرحله یک چهارم غائی با عربستان سعودی، در مرحله نیمه نهائی با ژاپن و در فینال با مالزی رو به رو شدیم. سخت ترین مسابقه ما مقابل ژاپن بود. دلیلش این بود که ژاپن میزبان مسابقات بود و کشور سازنده بازی نیز محسوب می شد. بازیکنان ژاپنی از سه تا چهار ماه قبل، حساب های کاربری مخصوص مسابقات را در اختیار داشتند و برای رقابت آماده شده بودند.
* به نظرتون ورزش های الکترونیک در ایران چقدر شناخته شده است؟
ورزش های الکترونیکی اکنون در ایران رو به پیشرفت هستند. من از همان اول این فعالیت را یک شغل و حرفه جدی می دانستم؛ اما چون شرایط و دیدگاه ها در شروع مسیر و زمان آغاز فعالیت ما متفاوت بود، در کنار آن، تحصیل و کار خودم را نیز ادامه می دادم و فعالیت حرفه ای ام در ورزش های الکترونیکی را دنبال می کردم.
اگر بخواهم از گذشته بگویم، این رشته ورزشی، ناشناخته بود و خیلی از مردم آنرا نمی شناختند. اگر جایی نام آن مطرح می شد، مردم نمی دانستند که یک رشته ورزشی است. نمی دانستند که امکان دارد در بازیهای آسیایی حضور داشته باشد و بتوانیم در آن مدال کسب نماییم.
با این حال از زمانی که این رشته به بازیهای آسیایی افزوده شد، بخصوص بعد از آنکه ما مدال گرفتیم، دیدگاه ها نسبت به آن تغییر نمود. دیگر فقط آنرا یک بازی یا اتلاف وقت نمی دانند؛ بااین حال، هنوز جای پیشرفت زیادی وجود دارد و ضروری است نگاه مردم به این رشته بالاتر از پیش تغییر کند. نکته دیگری که وجود دارد اینست که اینست که حدود ۱۵ تا ۲۰ سال است که لقمان شاورانی، مدیر انجمن ورزش های الکترونیک دراین خصوص تلاش می کنند و زحمت می کشند تا ورزش های الکترونیکی ایران بتواند به چنین جایگاهی برسد.
مدال ما نباید با مدال رشته هایی مانند کشتی، تکواندو و وزنه برداری متفاوت دیده شود. ورزشکاران زحمتکش تیم ملی در این رشته ها تلاش می کنند تا مدال بگیرند و برای کشور افتخارآفرینی کنند. ما هم همین مسیر را طی می نماییم و برای رسیدن به این هدف زحمت می کشیم. بدین سبب مدال رشته ورزش های الکترونیک نیز هیچ تفاوتی با مدال سایر رشته ها ندارد. این مدال به جدول مدال های کاروان ایران اضافه شده و ما توانستیم سومین مدال طلای کاروان ایران را کسب نماییم.
* بعد از کسب این مدال، چه حمایت مشخصی از شما و تیمتون انجام شد یا وعده داده شده؟ آیا فقط حمایت هایی فقط برای پاداش قهرمانی انجام شد یا برای ادامه مسیر حرفه ای تان هم برنامه ای وجود دارد؟
پس از این که این مدال را کسب کردیم، همانند سایر رشته ها، وعده هایی درباره ی دفاع از ما داده شد. همچون قرار شد از خدمت سربازی معاف شویم که این مورد درحال پیگیری و انجام است. همین طور با دستور وزیر محترم، پاداش کمیته ملی برای ما واریز شده است. از مسئولان مربوطه تشکر می کنم؛ بخصوص از مهدی علینژاد، دبیرکل کمیته ملی المپیک. در این راه، انجمن ورزش های الکترونیکی و هیات های مربوطه در استانهای تهران و یزد از ما حمایت کردند که بار دیگر از لقمان شاورانی، مدیر انجمن ورزش های الکترونیک تشکر می کنم. بعد از آن، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش نیز در این راه همراه ما بودند.
امیدوارم بعد از کسب این مدال، حمایت ها بیشتر شود و بتوانیم با استفاده از ظرفیت اسپانسرها یا تیم هایی که از ما حمایت می کنند، به مسابقات بهتر و سطح بالاتری اعزام شویم. هم اکنون، به جز همکاری با انجمن، تحت قرارداد با مجموعه دیگری نیستم و اگر شرکتی یا تیمی تمایل به همکاری داشته باشد، من برای ادامه این مسیر حرفه ای مایل به همکاری هستم. همین طور امیدوار هستم رشته وزش های الکترونیک به بازیهای المپیک اضافه شود تا بتوانیم در المپیک نیز افتخارآفرینی نماییم و مدال به دست بیاوریم. هدف من کسب طلای جهانی است.
* فکر می کنید پس از کسب این مدال طلا، به ورزش های الکترونیک و مشکلات بازیکنانش توجه بیشتری می شود؟ چرا موفقیتهای بین المللی گاهی بیش از خود این رشته مورد توجه قرار می گیرند؟ همین طور چه اتفاقی باید بیفته که این مدال طلا به توسعه پایدار این رشته کمک کنه؟
دیدگاه من نسبت به آینده این رشته خیلی مثبت است. فکر می کنم بعد از کسب این مدال و رقم خوردن این اتفاق ویژه برای ورزش های الکترونیکی ایران، حمایت های بیشتری از این رشته صورت بگیرد و نگاه متفاوتی به آن شکل بگیرد. همین طور امیدوار هستم مشکلاتی مانند مسئله اینترنت برطرف شوند. البته این مورد هم درست است که به طور معمول موفقیتهای بین المللی بالاتر از جزییات یک رشته مورد توجه قرار می گیرند؛ برای اینکه کسب یک موفقیت بزرگ است و افراد به طور معمول به جزییات آن توجه چندانی ندارند. خیلی از مردم از مشکلات، سختی ها و دشواری های مسیر آگاهی زیادی ندارند و بیشتر خود موفقیت را می بینند. به همین دلیل، موفقیت غائی بیشتر به نظر می رسد.
پس از این قهرمانی، انتظار می رود همانطور که مسئولان و جامعه به سایر رشته های ورزشی توجه می کنند، به رشته ما هم اهمیتی داده شود و از حالا به بعد ما را نیز جزو رشته هایی بدانند که حرفه ای و قدرتمند است. شاید پیش از این، برخی افراد متوجه این مورد نبودند یا اطلاعات کافی درباره ی آن نداشتند. البته این مسئله قابل درک است؛ برای اینکه امسال اولین سالی است که مدال ما رسمیت پیدا کرده. پیش از این نیز مقام هایی کسب کرده بودیم، اما مدال های ما آزمایشی بودند.
در کنار این موفقیت، در بعضی مسابقات رسمی نیز افتخاراتی داشتیم؛ همچون سه عنوان قهرمانی جهان و دو عنوان نایب قهرمانی در رقابتهای مختلف. همین طور دوست و هم تیمی خوبم، حسن پاجانی، در مسابقات آسیایی و جهانی افتخارآفرینی کرده است.
اتفاقی که می تواند به توسعه پایدار این رشته کمک نماید، حمایت مجموعه ها و تیم های مختلف و توجه ویژه به ورزش های الکترونیکی است. ما در این رشته استعدادهای خیلی زیادی داریم و به نظرم بازیکنان ایرانی می توانند در سطح آسیا و جهان عملکرد خیلی خوبی داشته باشند. برای رسیدن به این جایگاه، باید از این استعدادها حمایت شود.
در پایان می خواهم از خانواده ام تشکر می کنم که در تمام این مسیر همراه من بودند و از من حمایت کردند. همین طور از انجمن ورزش های الکترونیکی ایران، کمیته ملی المپیک، وزارت ورزش و جوانان و هیات ورزش و جوانان استان یزد نیز قدردانی می کنم که در این راه همراه ما بودند.
مدالی که به دست آوردیم، مدالی نبود که فقط من و حسن پاجانی آنرا کسب کرده باشیم. افراد زیادی از میان بازیکنان ایران به ما کمک کردند. آنها در تمرین ها حضور پیدا کردند، با ما بازیهای دوستانه انجام دادند و در کنار ما تمرین کردند. همین همراهی ها سبب شد بتوانیم به سطح آمادگی لازم برسیم و برای حضور در مسابقات آماده شویم. از تمامی این عزیزان تشکر می کنم و این مدال را به همه آنها تقدیم می کنم.
منبع: lebasdooni.ir
این مطلب لباسدونی را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب